Wat begon met drie keukenblokjes in een paardenstal in Amstelveen, groeide in ruim vijftig jaar uit tot een bloeiend familiebedrijf. Opa Wout werkt inmiddels niet meer in het bedrijf, maar ziet trots toe hoe Philippo Keukens voortbestaat in handen van zijn kleinzoon Damien.
Het is 1971 wanneer Wout Philippo (81), loodgieter en paardenliefhebber, besluit het roer om te gooien. Hij wil voor zichzelf beginnen en producten gaan verkopen. Het worden keukens. Drie stuks plaatst hij in zijn paardenstal, en voor de levering gebruikt hij zijn paardentrailers. “Ideale aanhangwagens,” herinnert hij zich lachend. “Ze zijn groot, hoog, dus je kunt er met een steekkar zó inlopen.”
Philippo blijkt een verstandig zakenman. Hij leent geen cent, en als er geld over is, gaat het niet naar vakantie, maar naar uitbreiding: een extra trailer, een stukje land.
Na de paardenstal koopt hij een pand op een industrieterrein in Amstelveen, en in 2000 koopt hij grond in Aalsmeer. Zelf woont hij lange tijd in het huis op het terrein, terwijl het bedrijfspand volstaat met keukens en apparatuur. Gaandeweg komen er nog wat percelen bij, waardoor Philippo Keukens nu op een riante lap grond is gevestigd. En daar loopt tegenwoordig de nieuwe eigenaar rond: zijn kleinzoon, Damien Hegeman (28).
Meer beleving
Wanneer we de keukenzaak binnenlopen, valt één ding direct op: wat aan de buitenzijde een industriële loods lijkt, is binnen een sfeervolle keukenshowroom. Hier draait het duidelijk om beleving. Met een kleiner aantal ruime opstellingen laat Philippo Keukens zien wat het bedrijf in huis heeft: van een ultratrendy Japandi-keuken tot een sfeervol hotel-chique model. Alle indrukken even laten bezinken? Dat kan aan de gezellige bar van de demonstratiekeuken, waar je hartelijk wordt ontvangen met een kopje koffie.
“Dit was niet mijn idee, hoor,” benadrukt Wout Philippo. “In mijn tijd waren we meer gericht op handel. Het stond hier vol met apparatuur. Daar kwamen veel consumenten op af. Het was hier soms zo druk dat ik gewoon tegen een groep consumenten zei: oké, wie is hier voor een vaatwasser? Loop maar mee! Een collega nam dan een groepje mee naar de fornuizen en zo deden we goed zaken. Dat is niet meer van deze tijd. Zeker niet in de keukenbranche.”
“Ik moest erg wennen aan hoe Damien een keukenshowroom voor ogen zag. Relatief weinig opstellingen, het leek mij stug dat dit ging werken! Echter, ik moet bekennen: hij heeft het bij het juiste eind.”
“De showroom is prachtig en precies wat klanten tegenwoordig zoeken. Je kunt hier nog altijd apparaten verkopen voor wie vervanging zoekt. Tegelijkertijd biedt je hier iets voor keukenkopers waar het internet nooit tegenop kan: inspiratie en sfeerbeleving.”
Damien Hegeman is nu zeven jaar werkzaam in de zaak sinds zijn studie. Sinds vier jaar is hij volledig eigenaar en dat terwijl hij in eerste instantie niet eens in de keukenbranche had verwacht te gaan werken. “Ik wist alleen dat ik de detailhandel leuk vond en dat ik voor mezelf wilde beginnen,” vertelt hij. “Maar toen vroeg mijn opa of ik eens een dagje wilde meehelpen. En toen een weekendje. Voor ik het wist, was het een fulltime baan”, herinnert hij zich.
“De keukenbranche ligt mij wel. Keukens verkopen is eigenlijk een heel bijzonder vak. Je adviseert natuurlijk over die keuken, maar soms gaat de helft van het gesprek over heel andere dingen. Het belangrijkste is dat je je klant leert kennen, zodat je een keuken kunt ontwerpen die bij hen past. Daarvoor moet je je echt verdiepen in het leven van je klant. Dat sociale aspect trekt mij heel erg aan.”
Het bijzondere aan de overname is dat de familie een generatie heeft overgeslagen. Dat betekent voor Damien dat hij op zijn 24ste jong begon als ondernemer. Want, hoewel Damiens ouders graag meehelpen in de zaak, had geen van beiden de ambitie om het over te nemen. Toch maakte de overname hem nooit nerveus.
“Door mijn familie kwam ik al vroeg in aanraking met de zaak. Ik kwam graag bij mijn opa en oma in de winkel, mijn moeder verkoopt hier nog steeds keukens. Inmiddels loopt mijn vader hier ook rond. Hij had jarenlang een onderneming in bruingoed, maar is zich nu gaan verdiepen in buitenkeukens.
Ik wist op jonge leeftijd al wat het betekende om een eigen zaak te hebben. De zaak gaat altijd voor; je eet vaak wat later dan mensen die in loondienst zijn. Maar daar zitten ook veel leuke kanten aan. In ons geval is de Küchenmeile een gezellig jaarlijks uitje samen met de verkoopmedewerkers, installateurs en het gezin. Bovenal geeft het veel voldoening om aan je eigen winkel te werken.
Ik wilde het ondernemen wel iets anders aanpakken dan mijn opa. Vandaar de verbouwing van de showroom. Ik ben blij dat hij mij daarin heeft gesteund, ondanks dat hij er eerst een beetje skeptisch over was.”
Snelle leerschool
Zo jong als Damien is, hij is echt een vakidioot en heeft een bovenmatige interesse in het detailhandelwezen. In zijn vrije tijd loopt hij graag andere keukenzaken binnen om eens een kijkje te nemen. “Het is leuk om kennis te maken met andere ondernemers uit dezelfde branche? Ik denk dat je elkaar kunt versterken”, zegt hij hierover. Zo heeft hij ook veel van zijn opa geleerd.
“Hij durfde echt kansen te pakken. Hij was niet angstig als ondernemer, en dat heb ik wel van hem meegekregen.
“Ook het netwerken heb ik echt van hem afgekeken. Wij zijn eigenlijk pas vorig jaar begonnen met reclame maken. De meeste verkoop gaat via mond-tot-mondreclame. Het voordeel van Aalsmeer is dat mensen graag in het dorp kopen. En we kennen inmiddels natuurlijk ook veel mensen. “
“Dat betekent dat we niet met gekke kortingen werken. Het komt wel eens voor dat we bij mensen een keuken installeren die buren van elkaar zijn. Vaak lijken die keukenruimtes op elkaar. Het zou toch gek zijn als daar een enorm prijsverschil in zit? Deze klanten praten natuurlijk ook met elkaar, en zo krijg je een slechte reputatie. Dus we houden de gesprekken qua prijs heel transparant. Het is wat het is en daardoor vertrouwt men ons juist.”
Volgende generatie
Wout Philippo komt zelfs nu nog graag in de zaak, net als zijn vrouw. “Maar verkopen doe ik niet meer, hoor. Dat zou ik niet meer kunnen met al die computerprogramma’s die je nu nodig hebt. Ik werkte met een bonnenboekje, daar schreef ik gewoon alles in op. Een kastje zus en een kastje zo. Maar nu hangt achter elk product een code; er zijn complete computerprogramma’s voor waar je je echt in moet verdiepen. Maar ik loop hier nog graag rond.”
“Ik zat mijn hele leven in de keukens, dus ik kom hier gewoon even koffie drinken en meekijken. Dat ik op deze leeftijd nog mag meemaken dat mijn kleinzoon de zaak runt, vind ik echt heel erg leuk.”
De volgende generatie is inmiddels ook geboren: de dochter van Damien is bijna een jaar oud. Of hij het haar zou aanraden om in de keukenbranche te werken? “Jazeker, en ik zorg er natuurlijk voor dat onze zaak er zo voor staat dat dit ook kan.” Lachend: “Ze was met zes maanden al mee naar de Küchenmeile. Dus wie weet.”
Toch ziet Damien ook dat het retaillandschap verandert. “In het algemeen zie ik wel dat familiebedrijven steeds unieker worden. Ze worden steeds vaker onderdeel van franchiseformules. Ik zou het heel erg jammer vinden als familiebedrijven in deze branche helemaal verdwijnen, want zelfstandig ondernemen als keukenretailer is een mooi beroep.”